Πώς αντιμετωπίσθηκε μια χρόνια κατασκευαστική εκκρεμότητα στην οροφή του αεροσταθμού της Αλεξανδρούπολης – Οι τεχνικές προκλήσεις και η αξιολόγηση του έργου από τον αερολιμενάρχη, Δρ. Στέλιο Ζαντανίδη.
Για περισσότερα από πέντε χρόνια, η εικόνα του αεροδρομίου «Δημόκριτος» της Αλεξανδρούπολης ερχόταν σε αντίθεση με τον αναβαθμισμένο ρόλο που διεκδικεί η περιοχή στον εθνικό και διεθνή χάρτη των μεταφορών.
Κάθε έντονη βροχόπτωση αποκάλυπτε τις σοβαρές αδυναμίες στεγάνωσης της οροφής του αεροσταθμού, με… κουβάδες, σφουγγαρίστρες και προειδοποιητικές σημάνσεις να συνθέτουν μια εικόνα που δύσκολα συμβιβαζόταν με τις απαιτήσεις μιας σύγχρονης αεροπορικής υποδομής.
Το πρόβλημα δεν περιοριζόταν στην αισθητική υποβάθμιση των εγκαταστάσεων. Οι εισροές υδάτων δημιουργούσαν κινδύνους για την ασφάλεια επιβατών και εργαζομένων, ενώ επηρέαζαν τον ηλεκτρομηχανολογικό εξοπλισμό και τη λειτουργικότητα του κτιρίου.
Σήμερα, αυτή η εικόνα ανήκει στο παρελθόν. Η ολοκλήρωση ενός σύνθετου έργου στεγάνωσης αποκατέστησε μια χρόνια κατασκευαστική εκκρεμότητα, αναδεικνύοντας παράλληλα τη σημασία της τεχνικής επάρκειας, της συνεργασίας και της αποτελεσματικής διαχείρισης δημόσιων υποδομών.
Η αντιμετώπιση της κατάστασης αποτέλεσε επί σειρά ετών προτεραιότητα της ΥΠΑ και της διοίκησης του αερολιμένα.
Όπως επισημαίνει ο αερολιμενάρχης, Δρ. Στέλιος Ζαντανίδης, οι συνεχείς παρεμβάσεις προς την ανώτατη διοίκηση της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας οδήγησαν αρχικά στην εκπόνηση της αναγκαίας μελέτης και στη συνέχεια στην έγκριση της συνολικής αποκατάστασης της μόνωσης.
Την εκτέλεση του έργου ανέλαβε, πριν από περίπου τρία χρόνια, η κατασκευαστική εταιρεία ΑΤΕ–ΟΔΓΕ, σε ένα περιβάλλον με σημαντικές τεχνικές ιδιαιτερότητες.
Η παρέμβαση δεν αφορούσε μια συνηθισμένη εργασία στεγάνωσης. Στην οροφή του αεροσταθμού βρίσκονται εκτεταμένες ηλεκτρομηχανολογικές εγκαταστάσεις και το σύνολο του συστήματος κλιματισμού, εξοπλισμός που έπρεπε να παραμείνει λειτουργικός καθ’ όλη τη διάρκεια των εργασιών.
Ένα απαιτητικό έργο χωρίς διακοπή λειτουργίας
Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν ο συνδυασμός τριών παραμέτρων: των αυξημένων τεχνικών απαιτήσεων, των περιορισμένων χρονικών και οικονομικών περιθωρίων και της υποχρέωσης να συνεχιστεί απρόσκοπτα η λειτουργία του αεροδρομίου.
Η ΑΤΕ–ΟΔΓΕ, σε συνεργασία με τους επιβλέποντες μηχανικούς της ΥΠΑ και τα στελέχη του αερολιμένα, κλήθηκε να οργανώσει και να εκτελέσει τις εργασίες χωρίς να διακυβευθεί η ασφάλεια προσωπικού και επιβατών.
Οι δυσκολίες εντάθηκαν από τον περιορισμένο διαθέσιμο χώρο, την παρουσία ενεργού εξοπλισμού στην οροφή και την έκθεση των συνεργείων στις μεταβαλλόμενες καιρικές συνθήκες.
Παρά τις αντικειμενικές αυτές δυσχέρειες, σύμφωνα με τα στοιχεία της διοίκησης του αερολιμένα, το έργο ολοκληρώθηκε εντός των προβλεπόμενων χρονικών περιορισμών.
Ακολούθησε η δοκιμασία της κατασκευής σε πραγματικές συνθήκες, με χαμηλές θερμοκρασίες και έντονες βροχοπτώσεις. Μετά την πραγματοποίηση περιορισμένων διορθωτικών παρεμβάσεων, πραγματοποιήθηκε και η επίσημη παραλαβή από τις αρμόδιες επιτροπές του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών.
Η αναγνώριση της τεχνικής επάρκειας
Ιδιαίτερη σημασία αποκτά η αξιολόγηση του αποτελέσματος από τον ίδιο τον αερολιμενάρχη.
Ο Δρ. Στέλιος Ζαντανίδης υπογραμμίζει ότι η πολυπλοκότητα του έργου, οι απαιτήσεις του περιβάλλοντος κατασκευής και οι αυστηροί χρονικοί περιορισμοί ανέδειξαν την τεχνογνωσία και τον επαγγελματισμό των στελεχών της κατασκευαστικής εταιρείας.
Αποδίδει, μάλιστα, ιδιαίτερη βαρύτητα στον ρόλο της ανώτατης διοίκησης της εταιρείας, θεωρώντας ότι η συμβολή της υπήρξε καθοριστική για την επιτυχή και εμπρόθεσμη ολοκλήρωση της παρέμβασης.
Πρόκειται για μια αξιολόγηση με ιδιαίτερο βάρος, καθώς προέρχεται από τον επικεφαλής της εγκατάστασης που συνέχισε να λειτουργεί κατά την εκτέλεση των εργασιών και γνωρίζει τις καθημερινές επιχειρησιακές απαιτήσεις της.
Η περίπτωση του «Δημόκριτος» αναδεικνύει, έτσι, όχι μόνο την αξία της αποκατάστασης μιας δημόσιας υποδομής, αλλά και τη σημασία της συνεργασίας ανάμεσα στον δημόσιο φορέα και τον ανάδοχο ενός απαιτητικού έργου.
Πέρα όμως από τη σημασία της συγκεκριμένης παρέμβασης, υπάρχει και μια ευρύτερη διάσταση.
Στην Ελλάδα δεν απουσιάζουν ούτε η τεχνογνωσία ούτε το εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό ούτε οι επιχειρήσεις που μπορούν να ανταποκριθούν σε σύνθετες τεχνικές προκλήσεις.
Αυτό που συχνά δοκιμάζεται είναι η ικανότητα συντονισμού, η συνέπεια στην υλοποίηση και η μετατροπή του σχεδιασμού σε απτό αποτέλεσμα.
Το έργο στο αεροδρόμιο της Αλεξανδρούπολης αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του τι μπορεί να επιτευχθεί όταν οι εμπλεκόμενοι (υπουργείο – υπηρεσίες – ανάδοχος) λειτουργούν με επαγγελματισμό, συνεργασία και προσήλωση στον στόχο.
Γιατί το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι απλώς να αποδεικνύουμε ότι στην Ελλάδα μπορούμε να κατασκευάζουμε έργα υψηλών προδιαγραφών. Είναι να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις ώστε τέτοια έργα να πάψουν να αποτελούν αξιοσημείωτες εξαιρέσεις και να γίνουν ο αυτονόητος κανόνας.
Ο.Ρ.