Η υπόθεση της κοπής δέντρων, η δωρεά των 10.000 ευρώ και οι πολιτικές αντιφάσεις της δημοτικής αρχής Αλεξανδρούπολης
Η Αλεξανδρούπολη είναι μια πόλη που τα τελευταία χρόνια βρίσκεται στο επίκεντρο μεγάλων γεωπολιτικών, ενεργειακών και επενδυτικών εξελίξεων. Μια πόλη που συζητά καθημερινά για ανάπτυξη, τουρισμό, στρατηγικές συνεργασίες και επιχειρηματικά ανοίγματα. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι αποφάσεις της τοπικής αυτοδιοίκησης αποκτούν πλέον πολύ μεγαλύτερη πολιτική βαρύτητα από ό,τι ίσως στο παρελθόν.
Και ακριβώς γι’ αυτό, η πρόσφατη απόφαση της Δημοτικής Επιτροπής Αλεξανδρούπολης να εγκρίνει την αποδοχή δωρεάς δέντρων αξίας 10.000 ευρώ από την εταιρεία KROMPRESS HELLAS A.E., σε συνδυασμό με την κοπή δύο δέντρων για την εξυπηρέτηση ιδιωτικής επένδυσης, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως μια απλή υπηρεσιακή πράξη ρουτίνας.
Σύμφωνα με την εισήγηση της Διεύθυνσης Πρασίνου, η εταιρεία αιτήθηκε την κοπή δύο δέντρων στην οδό Ι. Καβύρη, ώστε να καταστεί δυνατή η είσοδος και έξοδος μηχανημάτων έργου για την ανέγερση οικοδομής. Ως «ένδειξη καλής συνεργασίας», η εταιρεία προσφέρεται να δωρίσει στον Δήμο δέντρα συνολικής αξίας 10.000 ευρώ, τα οποία θα φυτευτούν σε σημεία επιλογής του Δήμου, ενώ παράλληλα δεσμεύεται να αντικαταστήσει και τα δύο δέντρα που θα κοπούν.
Θεσμικά, ίσως όλα αυτά μπορούν να παρουσιαστούν ως μια νόμιμη διαδικασία. Πολιτικά όμως, το θέμα είναι πολύ πιο σύνθετο.
Γιατί εδώ δεν συζητάμε απλώς για δύο δέντρα. Συζητάμε για τη σχέση της δημοτικής αρχής με τις ιδιωτικές επενδύσεις, για τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται τον δημόσιο χώρο, αλλά και για την πολιτική συνέπεια όσων η ίδια η διοίκηση έχει δημόσια υποστηρίξει το προηγούμενο διάστημα.
Και εκεί ακριβώς αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα.
Διότι η συγκεκριμένη υπόθεση αποκτά διαφορετική διάσταση από τη στιγμή που —σύμφωνα με στοιχεία από το διαδίκτυο— η μητρική εταιρεία Krompres Mutfak έχει έδρα την Κωνσταντινούπολη, ενώ στο σημείο προγραμματίζεται, σύμφωνα με πληροφορίες, η δημιουργία ξενοδοχειακής επιχείρησης.
Το ζήτημα ασφαλώς δεν είναι η εθνικότητα μιας επένδυσης. Η Αλεξανδρούπολη χρειάζεται επενδύσεις, νέες επιχειρήσεις, τουριστική ανάπτυξη και οικονομική κινητικότητα. Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί να υποστηρίξει το αντίθετο.
Το πολιτικό ζήτημα όμως γεννιέται από μια ξεκάθαρη αντίφαση.
Γιατί ο ίδιος ο δήμαρχος Αλεξανδρούπολης, Γιάννης Ζαμπούκης, μιλώντας το 2025 στο “Eastern Macedonia and Thrace Forum”, είχε περιγράψει ως «ακόμα πιο επικίνδυνο σημείο» την αγορά ακινήτων από εταιρείες τουρκικών συμφερόντων, λέγοντας χαρακτηριστικά πως τέτοιες εταιρείες «αγοράζουν ό,τι θέλουν, όπου θέλουν, κατά μήκος του ποταμού Έβρου». Μάλιστα είχε φτάσει στο σημείο να μιλήσει για «αθόρυβο εποικισμό», προειδοποιώντας ακόμη και για μελλοντική αλλοίωση της πολιτισμικής και θρησκευτικής ταυτότητας της περιοχής.
Πρόκειται για μια εξαιρετικά βαριά πολιτική δήλωση. Μια δήλωση που δεν έγινε σε κάποιο καφενείο ή σε μια προεκλογική συγκέντρωση, αλλά σε επίσημο forum με θεσμικό και διεθνή χαρακτήρα.
Γιατί δεν μπορεί από τη μία πλευρά να καλλιεργείται δημόσια μια ρητορική περί «αθόρυβου εποικισμού» μέσω εταιρειών τουρκικών συμφερόντων και από την άλλη η ίδια διοίκηση να εμφανίζεται απολύτως πρόθυμη να διευκολύνει αντίστοιχες επιχειρηματικές κινήσεις μέσα στην πόλη, εγκρίνοντας μάλιστα και διαδικασίες που δημιουργούν εικόνα «ανταποδοτικών διευκολύνσεων» προς τον Δήμο.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο προβληματικό στοιχείο της υπόθεσης.
Διότι η αποδοχή μιας δωρεάς 10.000 ευρώ σε συνδυασμό με την κοπή δέντρων για την εξυπηρέτηση ιδιωτικής επένδυσης δημιουργεί —εύλογα ή μη— την εικόνα μιας ιδιότυπης συναλλαγής “καλής συνεργασίας” μεταξύ Δήμου και επενδυτή.
Ακόμη κι αν όλα είναι απολύτως νόμιμα, το πολιτικό και ηθικό ζήτημα παραμένει.
Μπορεί ο δημόσιος χώρος και το αστικό πράσινο να λειτουργούν με λογική αντισταθμιστικών;
Μπορεί η κοπή δέντρων να συνοδεύεται από «δωρεές» προς τον Δήμο χωρίς να δημιουργούνται εύλογες απορίες;
Και τελικά, ισχύουν όσα έλεγε η δημοτική αρχή στα δημόσια fora ή επρόκειτο απλώς για πολιτικό λόγο υψηλών τόνων που αλλάζει ανάλογα με την περίσταση;
Η Αλεξανδρούπολη χρειάζεται σοβαρότητα, καθαρούς κανόνες και πολιτική συνέπεια. Χρειάζεται όμως και μια δημοτική διοίκηση που να λέει τα ίδια μέσα και έξω από τα συνέδρια.
Γιατί στο τέλος, οι δημοτικές αρχές και οι πολιτικές δεν κρίνονται από τις δηλώσεις που γίνονται στα πάνελ των forum.
Κρίνονται από τις αποφάσεις που λαμβάνονται στις αίθουσες των θεσμικών οργάνων και στις ενδεχόμενες συνέπειες τους.
Α.Β.